Ciągle myślę..
Ponad 2 lata w Niemczech..
Na początku może i byłam szczęśliwa.. Podobało mi się..
Ale teraz gdy poznaję nowe osoby... Które nie są takie jak moi znajomi w Polsce - panikuję
Tracę wiarę w ludzi..
Widzę rodziców, najbliższą rodzinę.. Chce mi się momentalnie płakać.. Rozrywa mnie od środka.. Od kilku dni czuję ucisk w piersi i nic więcej.
Piszę już z osobami ,które mieszkały za granicą ,a jednak po 3-4 latach wróciły.
Jedna napisała ,że może czasami jest ciężko ale żyje od wypłaty do wypłaty wśród swoich .. A nie w innym , obcym kraju.
Baa.. Nawet sobie radzą z "normalną" wypłatą , ona chodzi na prawo jazdy ..W przyszłym roku chcą budować dom.
I zastanawiam się czy to ja jestem jakaś nienormalna i nie potrafię żyć za "normalną" kasę.. ??
Zastanawiam się po co namawiałam męża na wyjazd.. Gdyby ta jedna osoba z którą już nie mam kontaktu , nie zaczęła mi koloryzować, namawiać..Nie wyjechała bym..
Nie wiem co robić.. Zasypiam się i myślę..Wstaję i myślę.. Ledwo funkcjonuje..
Podejrzewam ,że gdybym wróciła to rodzina by mnie wyśmiała.. Gadali by .. Roiło by się od plotek..
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz